wtorek, 17 listopada 2026

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

Która to już część serii „Psychole"? Aż musiałam sprawdzić w biblioteczce ile mam książek na półce, bo zapomniałam. Piąta część, ale to zleciało. Czy to już koniec? Absolutnie nie. Agnieszka Kowalska-Bojar zapowiała kolejnych psycholi. Ale zanim ich poznamy, to przyjrzyjmy się sylwetce pewnego przystojnego blondyna. Kim jest Noel? Skąd pochodzi? Czemu jest wynaturzonym potworem, który lubuje się w ludzkim mięsie. Czy tacy ludzie się rodzą? A może ktoś musiał go stworzyć?


„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

Za każdym razem, gdy sięgam po kolejną część serii „Dranie" albo „Psychole", jestem nastawiona, że będzie gorzej niż poprzednim razem. Żebyście mnie dobrze zrozumieli, żadna z tych książek nie jest zła. One są po prostu przerażające. Pisząc „gorzej" mam na myśli moje przerażenie treścią. A ta zawsze jest mocna i szokująca.

Seria „Psychole" to pięć książek dla ludzi o mocnych nerwach. Pięć i jedna kontynuacja. Ale mamy w niej jak do tej pory pięciu głównych bohaterów. Czasami zastanawiam mnie skąd autorka bierze pomysły. Bo jeśli są tworem jej wyobraźni, to nie chciałabym wiedzieć, co czai się jeszcze w jej zakamarkach. Agnieszka jest przesympatyczna, uśmiechnięta, świetnie się z nią rozmawia. A jej książki są pełne bólu, cierpienia, rozlewu krwi i wynaturzeń tak strasznych, że czytając książkę, boję się choć na chwilę zamknąć oczy. Boję się, co może mi moja wyobraźnia zaserwować. Czemu więc je czytam? Bo lubię podnosić sobie poziom adrenaliny. Bo interesują mnie profile psychologiczne sprawców morderstw. Bo lubię przeczesywać mroczne umysły psychopatów. Bo lubię się bać? Nie. Lubinie wiedzieć, że nie tylko ja jestem szalona. Agnieszka Kowalska-Bojar ma zdecydowanie więcej za uszami, niż szaleństwo.

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

„Książka zawiera sceny przemocy, treści kontrowersyjne, akty kanibalizmu i wulgaryzmy.
Czytasz ją na własną odpowiedzialność. Jest przeznaczona dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia. Autorka nie popiera zawartych w niej zachowań, a jedynie je opisuje.
Ostrzeżenie proszę potraktować poważnie! To nie jest żaden chwyt reklamowy!"

Taki tekst przeczytacie na początku książki. I bardzo proszę byście wzięli go sobie do serca. Książka jest szokująca, mocna i kontrowersyjna. Obnaża kulisy chorych procedur, wykorzystywania ludzi, upodlania ich dla własnej satysfakcji, fantazji, zaspokojenia pragnień. Ta książka jest pełna bólu, cierpienia i krzywdy. Zawiera opisy przemocy wobec dzieci, więc nie jest to lektura dla ludzi wrażliwych i mających słabe nerwy. Ale jest też najmniej brutalna ze wszystkich pięciu tomów. Nie wierzę, że to napisałam. Z każdą kolejną książką mój poziom przerażania podłością i ludzkim wynaturzeniem wzrasta. A tu spadł w dół. Czyżby Agnieszka wyhamowała? Tak, tym razem tylko trochę chciało mi się wymiotować. I nawet nie było tak źle jak czytałam. I piszę to z pełną premedytacją, bo wiem, że to Was nakręci i będziecie chcieli przeczytać tą książkę. Ale proszę Was, zacznijcie od początku serii. Bo to, co ma nastąpić po tym tomie, ma być szczególnie drastyczne. Aż się boję tego, co Aga wymyśli.

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

Przystojniak z tego Noela, prawda? I dobrze mu z oczu patrzy. Niech Was wzrok nie myli. Ten facet prawdopodobnie właśnie myśli o tym, jak smakują Wasze gałki oczne. Jak smakuje Wasza krew i mięso. Czy zjeść Was na żywca, czy może upiec lub usmażyć kawałki Waszego ciała. Szokujące? Dla Noela nic już nie jest szokujące. Wyprany z uczuć, szaleniec i sadysta. Zabija z zimną krwią. Lubi, gdy coś się dzieje. Nie lubi nudy i bezczynności. Choć coraz częściej myśli o emeryturze, że mimo tego przyjmuje kolejne zlecenia. A podczas jednego z nich poznaje kobietę, która staje się dla niego kimś więcej. Kimś, kogo początkowo chciał zabić, ale później mi przeszło. Czemu? Nadia pokazała mu, że się go nie boi. Że za nic ma jego głupie pomysły i jeśli będzie fikał, to sama go sprzątnie. Trafił swój na swego. Nie do końca? Nadia wiedziała, że z psycholami trzeba postępować ostrożnie i robić wszystko, by nie dać się zabić.

„Noel" Agnieszka Kowalska-Bojar

Kontrowersja to drugie imię naszej autorki. Podobają mi się bohaterowie jakich stworzyła. I to jest pierwszy raz, gdy piszę, że coś w tej serii mi się podoba. Podoba mi się połączenie mordercy i silnej kobiety, której nie przeraża pokręcona przeszłość Noela. Podoba mi się perfekcyjne opisanie szaleństwa. Czytając opis postaci, jej działania, zachowanie, mam wrażenie, że nie jest to przypadkowy bohater. A wymyślony od A do Z, dopieszczony w każdym szczególe. Agnieszka tchnęła życie w potwora w ludzkiej skórze. I pokazała nam pokręcony świat Noela. Nie łatwo jest wejść do głowy psychopaty i opowiedzieć historię widzianą jego oczami... A jej się to udało...

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję autorce.

Aga lubię być Patronką Medialną Twoich książek. Lubię jak podnosisz mi ciśnienie... I tylko Tobie mogę coś takiego napisać.

poniedziałek, 16 listopada 2026

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

Najbardziej tajemnicza przesyłka z książką jaką dostałam?

Zacznijmy od początku. 10 lat wcześniej Tom nieumyślnie zabija swojego przyjaciela. 10 lat później bierze w więzieniu ślub z jego matką. Normalne? Nie. Więc o co w tym wszystkim chodzi? Byłam ciekawa. Byłam wręcz bardzo ciekawa i ochoczo zabrałam się za czytanie ebooka. Dopiero gdy książka przyjechała w całej swej papierowej okazałości poczułam, że trzymam w dłoniach coś, o czym warto opowiedzieć. Jednak papierowe książki mają to coś. Trzymając je w ręce świat nabiera innych kolorów. Zgodzicie się ze mną?


„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

Książka ma bardzo dobry pijar, jak zresztą nie jedna z kryminalnych zagadek proponowanych przez wydawnictwo Prószyński. Jest to jedno z wydawnictw, które z przyjemnością obserwuję na Instagramie. Zawsze znajdę u nich coś ciekawego i właśnie dzięki ciekawym akcjom recenzenckim kupiłam już kilka książek. Więc zachęcają, oj zachęcają.

Książka zaciekawiła mnie ciekawym opisem. Tom bierze ślub z kobietą, której zabił syna. Kto to wymyślił? Jak widać komuś taki pomysł wpadł do głowy, a i wykonanie wyszło całkiem dobrze.

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

Choć książka niewątpliwe mnie wciągnęła, to cały czas mam wątpilowści czy mogę nazywać ją thrillerem psychologicznym. Owszem wiele wskazuje na to, że powinna nim być. Mamy tu morderstwo, tajemnicze małżeństwo i motyw dobrze znany tylko przyszłym małżonkom. A może jedno z nich klamie? Może kłamią oboje? Może ten ślub tak naprawdę nie jest zawierany z miłości? Tylko jak nie z miłości, to z jakiego powodu?

Jak można poślubić przyjaciela swojego syna? Przyjaciela, który tego syna zabił i siedział przez to 10 lat w więzieniu. Jak można poślubić chłopaka, którego zna się prawie całe jego życie. Zna się go od małego? To budzi we mnie obiekcje. Budzi we mnie mieszane uczucia. Zdecydowanie jestem na nie. Ale Tom i Bridget to nie przeszkadzało, choć wszyscy inni patrzyli na to z przerażeniem w oczach.

„Malżeństwo" K.L. Slater to wciągająca od pierwszej strony opowieść o drugiej szansie, choć trudno nam wszystkim w nią uwierzyć. To historia dwojga zagubionych dusz, które łączą się węzłem małżeńskim, wybaczając sobie krzywdy, niedopowiedzenia i traumy. ON, młody chłopak żałuje, że zbyt mocno popchnął przyjaciela, przez co ten uderzył głową w beton i zmarł. Ale to Jesse pierwszy zaatakował Toma. Czemu to zrobił? A może powinnam zapytać czemu to on umarł? ONA, matka nieżyjącego dziecka, przysięga, że chce wstąpić w związek małżeński z mordercą. Myślę, że sami rozumiecie, że coś tu śmierdzi.

W tej książce jest wiele krętych ścieżek, ciemnych zaułków i ciasnych kątów, z których trudno się wydostać. Postacie są dobrze wykreowane, ciekawie opisane i wyraziste. Wątków jest kilka, jeden z drugim się przeplata, tworząc zawiłą i skomplikowaną historię o zbrodni, karze, winie i wybaczeniu. Jako światelko w tunelu pojawia się miłość. A przynajmniej główni bohaterowie przysięgają, że to właśnie ona ich połączyła. Jakby było mało rozlanej krwi, to niedługo po ślubie Toma i Bridget ginie kolejna osoba i wiele wskazuje, że za kolejną zbrodnią znowu stoi Tom.

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

„Małżeństwo" K.L. Slater

Książkę przeczytałam z przyjemnością i zaskoczyła mnie nie raz. Co prawda jestem przyzwyczajona do odczuwania innych emocji jakie dają mi thrillery psychologiczne, to finalnie jestem zadowolona. Najbardziej podoba mi się oczywiście zakończenie. Takiego finału się nie spodziewałam. Autorka miała ciekawy pomysł na książkę i jeszcze ciekawsze wykonanie. Choć spodziewałam się więcej mroku, gęsiej skórki na plecach i wrażenia, że ciągle coś mi ucieka, to śmiało mogę przyznać, że to była dobra książka.


Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Prószyński.

niedziela, 15 listopada 2026

„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

„Zanim świat poznał Rzeźnika Niewiniątek była ONA"

Nie miałam przyjemności czytać serii o Diable - Rzeczniku Niewiniątek, choć oczywiście wiem, że taka seria powstała. Czytałam natomiast inne książki autora i była zaskoczona jego pomysłowością. Adrian Bednarek ma to do siebie, że tworzy literacki świat, do którego wpada się już od pierwszej strony, pierwszego rozdziału. I nie jest to lądowanie na miękkich poduszkach. Ale ten facet ma pomysły! A jego bohaterowie skrupulatnie wykonują wszystkie jego rozkazy. Nawet te najokrutniejsze. Klara Sobańska nie jest wyjątkiem. Zapraszam Was do Piekła. Najpierw ktoś zgotował je małej Klarze, a potem ona zaganiała do niego niewinne dusze. Były takie, które już nigdy z niego nie wyszły.


„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

Zacznijmy może od tego, że wydanie książki jest świetne. Ona wręcz krzyczy z księgarnianej półki „weź mnie do domu". Czytelnik skuszony jej wyglądałem zabiera ją ze sobą. A ona uderza ze zdwojoną siłą, bez ostrzeżenia, serwując mu przerażające obrazy, jakie bohaterce podsuwa jej spaczony umysł. Robi dokładnie tak, jak prawdziwa Klara. Najpierw uwodzi, by potem zadać coś. Choć w przypadku jej ofiar nie było mowy o uwodzeniu, bo atakowała dzieci. Za to do innych celów bez problemu wykorzystywała swoją urodę i ciekawą osobowość. Żaden z mężczyzn, których wykorzystała, nie potrafił się jej oprzeć. A ona doskonale wiedziała, jak zdobyć to, co pragnęła.

„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

Co prawda nie czytałam serii o Diable czyli Kubie Sobańskim ale mam na nią teraz ochotę. Jeśli książki są tak dobre, jak ta, to miałabym kilka tomów mocnej i zaskakującej literatury. A jaka jest siostra Diabła?

Klara to młoda kobieta skrzywdzona w dzieciństwie, nie potrafiąca w dorosłym życiu sobie poradzić ze swoimi demonami. A raczej jednym. Pan Patryk dalej z nią jest. Mimo tego, że od pamiętnego dnia minęło już wiele lat. Ale to co zdarzyło się w jaskini cały czas jest w pamięci Klary. Jej mózg odtwarza scenę gwałtu wielokrotnie, a głos w głowie nie chce się zamknąć. Choć Klara usilnie próbuje zakończyć swoją relację z oprawcą, to jego głos cały czas ją nęka. Pan Patryk zrobił to raz. Brutalnie obdarł ją z niewinności i naznaczył, tym samym tworząc potwora, którym stała się w przyszłości. Nigdy nikomu nie powiedziała co jej zrobił. Za to zemściła się na nim okrutnie.

„Siostra Diabła Klara" Adrian Bednarek

Nie miałam pojęcia co zaserwuje mi autor. Nie miałam pojęcia, że jest w stanie stworzyć kobietę, która będzie potworem w ludzkiej skórze. Która skrzywdzi brata, by później skrzywdzić jeszcze wiele istnień, by w końcu nie jeden raz zabić. Klara Sobańska mogła być miłą i grzeczną dziewczynką, gdyby nie brutalny gwałt. A może to nie to zdarzenie ją zmieniło? Może i tak wyrosłaby na psychopatę. Jej chłodne i precyzyjne planowanie zbrodni bardzo pasuje do tego zaburzenia osobowości. A może gwałt zrobił z niej socjopatkę? Klara jednak nie działa pochopnie. Planuje swoje działania z wyprzedzeniem, dbając o szczegóły. Jest dokładna i precyzyjna. Więc jak można określić kogoś takiego jak ona? Na pewno jako człowieka niepoczytalnego. Choć jej osobowość nie pasuje w 100 % do żadnego z tych zaburzeń.

Kim więc jest Klara? Bardzo niebezpiecznym tworem, którego umysł zaszczuty przez gwałciciela nie potrafi racjonalnie myśleć. I dlatego dochodzi do kolejnych zbrodni.

Świetna książka. Momentami brutalna i przerażająca. Nie byłam przygotowana na Klarę Sobańską. Nie byłam przygotowana na to co ją spotkało w dzieciństwie i na to kim się stała. Nie byłam przygotowana na brutalną scenę morderstwa ani całkowity brak empatii ze strony bestii. Ale jestem gotowa, by przeczytać kolejne książki autora.


A Wy jesteście na to gotowi?


Za książkę bardzo dziękuję wydawnictwu Zaczytani.
 

„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

Paweł Nowak - autor, którego znajdziecie na Instagramie pod nickiem @zwyczajnychlopak. Ale Paweł do zwyczajnych ludzi nie należy. A na pewno nie należą do zwyczajnych historie, które pisze. „Opowieść wigilijna naszych czasów" - czekałam na tą książkę. Czekałam na historię Judyty i mam marzenie byście i Wy ją poznali.


„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

Inspiracją do powstania „Opowieści wigilijnej naszych czasów" była oczywiście najpopularniejsza książka świąteczna. „Opowieść wigilijna" Charlesa Dickensa ma przesłanie - nigdy nie jest za późno, na to, by się zmienić. Nigdy nie jest za późno, by poczuć coś innego niż złość i smutek. Nigdy nie jest za późno, by stać się dobrym człowiekiem. Przepiękna książka, na podstawie której nakręcono nie jeden film. A co z nią wspólnego ma „Opowieść wigilijna naszych czasów"? W każdej epoce, kraju, roku czy miejscu na świecie jest ktoś taki jak Ebenezer Scrooge. Zły, zawistny i nieszczęśliwy człowiek. I choć on sam twierdzi, że chce taki być, to nie jest prawda. Nikt z nas nie chce być nieszczęśliwy.

Główną bohaterką książki jest Judyta. Przepiękna i przebiegła. Lubi mieć pieniądze, ładne rzeczy i władzę. W pracy chce być najlepsza, nawet jeśli oznacza to podkładanie świni kolegom i zabieranie im klientów. Co ją obchodzi, że ktoś ma kredyt, chorą żonę czy po prostu potrzebuje pieniędzy? Nie obchodzi ją, że ktoś cierpi. A w życiu prywatnym? Jest diwą. Swojego obecnego partnera traktuje przedmiotowo. To on ma o nią zabiegać, ona nie musi dawać nic od siebie. W końcu życia mu ochłap w postaci jej towarzystwa. A to przecież powinno go zadowolić. Judyta nie cierpi świąt. Przyprawiają ją o deszcze i przywołują niedobre wspomnienia. Ale jej partner zabiera ją na święta do rodziców. A tam poukładany świat Judyty rozpada się na kawałki.

„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

Bardzo podoba mi się to, że autor zastosował w książce różne ramy czasowe. Dzięki temu mogłam odbyć podróże w czasie i przekonać się co się stało, że Judyta stała się złym człowiekiem. Te podróże pokazały mi bohaterkę z zupełnie innej strony. Pokazały mi jej lęki, obawy, sukcesy i porażki. Chociaż tych życiowych porażek było więcej. Smutek, przemoc, zdrada i poczucie beznadziei ukształtowały charakter Judyty, tworząc prawdziwego czarnego bohatera. Tworząc Ebenezera Scrooga naszych czasów. Kobietę, która za wszelką cenę chciała sobie udowodnić, że jest silna. Ale została skrzywdzona jako mała dziewczynka i ten ból jakiego wtedy doświadczyła, ciągnął się latami. Ciągnął i powoli przekształcał w złość, zawiść i gniew. Bo łatwiej jest otoczyć się murem, niż pozwolić się skrzywdzić jeszcze raz.

„Opowieść wigilijna naszych czasów" Paweł Nowak

Paweł Nowak wyczarował opowieść, którą każdy powinien przeczytać. Wyczarował postać, której nie da się lubić. Ale z każdą kolejną podróżą w czasie mój stosunek do Judyty się zmieniał. Aż przeskoczyłam z czasów teraźniejszych w przyszłość. I wtedy moje serce zamarło. Paweł w brutalny sposób pokazał do czego może doprowadzić zachowanie kogoś takiego jak Judyta. Popłakałam się wtedy najmocniej. Nie to, by wcześniej nie uroniła żadnej łzy. Łzy były, ale podróż w przyszłość była gwoździem do trumny. Czułam ucisk w gardle i smutek tak ogromny, że nie mogłam powstrzymać łez. To było bolesne ale piękne zarazem... 

Gorąco polecam. Najpiękniejsza i najlepsza książka Pawła. Przeczytałam wszystkie, ale ta najbardziej mi się podobała.

czwartek, 12 listopada 2026

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Wpis reklamowy 

.Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Czy można połączyć skuteczne matowienie skóry z pielęgnacją, która nie odbiera jej nawilżenia i komfortu? Okazuje się, że tak! Poznajcie Sesbalance od Sesderma – matujące serum do twarzy, które powstało z myślą o cerze mieszanej, tłustej i skłonnej do niedoskonałości. To kosmetyk, który ma pomóc przywrócić skórze równowagę, ograniczyć nadmierne błyszczenie i sprawić, że jej powierzchnia będzie wyglądała na gładszą i bardziej jednolitą. Kosmetyk znalazłam w jesiennej edycji pudełka Pure Beauty o nazwie Cozy Days.


Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Największym atutem serum Sesbalance jest jego wielokierunkowe działanie. Nie skupia się wyłącznie na matowieniu, ale oferuje znacznie więcej. Pomaga kontrolować wydzielanie sebum, zmniejszać widoczność porów i poprawiać wygląd niedoskonałości. W efekcie skóra może odzyskać świeży, zadbany wygląd, bez charakterystycznego, nieestetycznego połysku.
Szczególnie interesująca jest jego lekka, płynna formuła. Serum szybko się wchłania, nie pozostawiając nieprzyjemnego, tłustego filmu. To ogromna zaleta dla osób, które nie przepadają za ciężkimi kosmetykami i oczekują od pielęgnacji lekkości. Nie chcemy przecież wybierać między matową cerą a uczuciem komfortu!

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

To właśnie połączenie składników aktywnych sprawia, że Sesbalance od marki Sesderma jest czymś więcej niż zwykłym kosmetykiem matującym.

W formule znajdziemy między innymi:

Niacynamid – wspiera regulację wydzielania sebum, poprawia wygląd porów, pomaga wyrównać koloryt i wzmacnia barierę ochronną skóry.
Kwas salicylowy – składnik ceniony w pielęgnacji cery problematycznej. Pomaga oczyszczać pory, ograniczać zaskórniki i poprawiać strukturę skóry.
Kwas migdałowy – delikatnie wspiera proces złuszczania, wygładza powierzchnię skóry i pomaga poprawić jej wygląd.
Retinol – wspomaga odnowę naskórka, poprawia teksturę skóry i pomaga redukować widoczność niedoskonałości.
Ekstrakt z zielonej herbaty – dostarcza cennych antyoksydantów i wspiera ochronę skóry przed działaniem wolnych rodników.
Kwas hialuronowy – pomaga utrzymać odpowiedni poziom nawilżenia i zapobiega uczuciu ściągnięcia.

Sesderma Sesbalance – sposób na cerę bez niechcianego błysku z matującym serum do twarzy

Serum najlepiej aplikować na dokładnie oczyszczoną i osuszoną skórę. Warto rozpocząć od stosowania wieczorem, początkowo z mniejszą częstotliwością, obserwując reakcję cery. Po wchłonięciu można nałożyć krem pielęgnacyjny.

Ze względu na obecność retinolu i kwasów należy pamiętać o stopniowym wprowadzaniu kosmetyku oraz codziennej ochronie przeciwsłonecznej SPF. Nie warto również łączyć go na własną rękę z wieloma innymi silnie złuszczającymi preparatami.

Wpis powstał w ramach współpracy z Pure Beauty. 

niedziela, 8 listopada 2026

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Wpis reklamowy 

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Są kosmetyki, które po prostu pielęgnują, i takie, które sprawiają, że codzienna pielęgnacja staje się małym rytuałem przyjemności. Do tej drugiej kategorii zdecydowanie zaliczam Lipid Solve Body od Veoli Botanica, który znalazłam w Cozy Days czyli jesiennej edycji pudełka Pure Beauty.


Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Balsam Veoli Botanica bardzo pozytywnie mnie zaskoczył! Jego największym atutem jest działanie regenerujące i intensywnie pielęgnujące. Doskonale sprawdza się w przypadku skóry suchej, wymagającej nawilżenia i odżywienia. Po aplikacji skóra staje się przyjemnie miękka, gładka, elastyczna. Znika nieprzyjemne uczucie ściągnięcia, a przesuszone partie odzyskują upragnioną dawkę ukojenia.

Ogromnym plusem jest również konsystencja – przyjemna, otulająca, łatwa do rozprowadzenia. Balsam pozwala zamienić zwykłe smarowanie ciała w chwilę relaksu, a jednocześnie nie wymaga skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Uwielbiam kosmetyki, które łączą skuteczność z przyjemnością stosowania, a ten zdecydowanie wpisuje się w moje oczekiwania. Podoba mi się również efekt rozświetlenia jaki pozostawia na skórze. Wygląda ona na wypoczętą i zdrowszą.

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

To, co szczególnie zasługuje na pochwałę, to bogata, przemyślana receptura. Balsam zawiera aż 98% składników pochodzenia naturalnego, a wśród nich prawdziwe perełki pielęgnacyjne! Na pierwszy plan wysuwa się kompleks ceramidów, który wspiera odbudowę bariery hydrolipidowej i pomaga chronić skórę przed nadmierną utratą wilgoci. Ogromnym atutem jest również Fucocert®, czyli składnik o właściwościach nawilżających i kojących. W składzie znajdziemy także 5% oleju z pestek winogron, skwalan oraz masło shea, które odżywiają, zmiękczają i poprawiają elastyczność skóry. Nie zabrakło również aloesu, betainy i alantoiny, cenionych za właściwości nawilżające oraz łagodzące. Dodatkowym wsparciem jest kwas hialuronowy, który pomaga utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia naskórka, oraz witamina E o działaniu antyoksydacyjnym.

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Veoli Botanica Lipid Solve Body – regenerujący balsam do ciała

Czy polecam? Zdecydowanie tak! To świetny kosmetyk dla wszystkich, którzy chcą podarować swojej skórze coś więcej niż chwilowe nawilżenie. Dla mnie to mały codzienny luksus zamknięty w opakowaniu – odrobina troski, regeneracji i miękkości, którą skóra naprawdę docenia. Veoli Botanica po raz kolejny udowadnia, że skuteczna pielęgnacja może iść w parze z przyjemnością!


Wpis powstał w ramach współpracy z Pure Beauty.

„The love hypothesis" Ali Hazelwood

„The love hypothesis" Ali Hazelwood

„The love hypothesis" Ali Hazelwood

Lili Reinhart wyskakująca z lodówki? Przy promocji filmu zekranizowanego na podstawie książki „The love hypothesis" aktorka pojawiła mi się w co drugiej rolce, czy na zdjęciu na Instagramie. Czy mi się to spodobało? Oczywiście. Uwielbiam Lili Reinhart i jej aktorską grę. To dla niej oglądałam „Riverdale", które pozostaje moim ulubionym serialem zagranicznym. A teraz ulubienica występuje w nowym filmie. Czy go oglądam? Oczywiście będę. Ale najpierw musiałam przeczytać książkę. Skoro to czytacie, to oczywiście jestem już po lekturze. 


„The love hypothesis" Ali Hazelwood

„The love hypothesis" Ali Hazelwood to historia jakiej jeszcze nie czytałam. Lekka, przyjemna, ciekawa. Książka, którą z powodzeniem można zabrać na wakacje i przeczytać na hamaku czy leżaku. Ale równie dobrze nadaje się na jesienny wieczór. Wystarczy wygodny fotel, kubek herbaty i dobra lektura. A ta niewątpliwie taka jest. 

Historia miłosna, która nie zdarza się codziennie. Dwoje ludzi, których połączyło coś więcej niż przyjaźń. Coś, na co początkowo umawiali się tylko pod publikę, by później poczuć więcej. Czy ta relacja miała przyszłość? Ci, którzy się im przyglądali, zgodnie mówili, że na ich twarzach wypisane jest szczęście. Że mają się ku sobie. Że widać silne uczucie. Czy to miłość? Ale Olive i Adam to przecież tylko para na pokaz. Przecież to na prośbę dziewczyny, doktor został jej partnerem. Mieli się rozstać po cichu chwilę później. Oboje nie przypuszczali, że zwykła prośba stanie się początkiem niespodziewanego uczucia. I może by to przetrwało, gdyby nie zabrakło szczerej rozmowy. 

„The love hypothesis" Ali Hazelwood

Książkę kupiłam z ciekawości, film zamierzam obejrzeć i wiem, że skoro gra w nim Lili Reinhart, to będę zadowolona.

Dla kogo jest ta książka? Dla tych, którzy nie lubią przesłodzonych historii miłosnych, a tematyka ich lubionych książki kręci się wokół uczelni wyższych i życia ich studentów. W tym przypadku doktorantów. Książka będzie podobała się fanom laboratoryjnych eksperymentów, bowiem główna bohaterka prowadzi badania nad polepszeniem jakości życia osób chorujący na raka. A przy okazji nawiązuje romans na pokaz z doktorem, który pracuje na tej uczelni. Czemu udawny romans? Przyjaciółka i były chłopak Olive mają się ku sobie. Ale przecież głupio jest spotykać się z byłym swojej przyjaciółki, prawda? Dlatego Olive wpada na pomysł, by pocałować Adama na oczach swojej przyjaciółki i wcisnąć jej historyjkę, że już dawno zapomniała o byłym. Wszystko po to, by Ci dwoje spokojnie i bez przeszkód mogli być razem. Pomysł idealny, prawda? Ale wykonanie niekoniecznie, bowiem Adam jest bardzo nielubiany. Gbur, cham i prostak. Swoich studentów traktuje gorzej niż źle. Ludzie życzą mu wszystkiego złego. A jak widzi Olive, to jego spojrzenie mięknie. To z nią potrafi spokojnie rozmawiać, a jego uśmiech pojawia się coraz częściej, gdy widzi piękną twarz dziwczyny. Tylko dalej pozostaje tym okropnym nielubianym doktorem dla reszty studentów.

Idealna historia miłosna? Nie do końca. Jak w każdej tego typu książce jest moment, w którym coś musi się popsuć. I tak było w tym przypadku. Czy ta relacja miała sens? Czy przetrwała?

Książkę czyta się przyjemnie. Nie jest to historia, w której znajdzieciespektakularne wzloty i upadki. Tu relacja rozwija się powoli. Nie ma dzikich porywów serca, miliona scen seksu. To nie ta historia. Owszem jest scena zbliżenia, ale tak spokojna jak cała książka. Jestem bardzo ciekawa filmu i tego, czy faktycznie aktorom udało się bezbłędnie wcielić w grane postacie. O ile grę Lili już poznałam i przy siedmiu sezonach „Riverdale" miałam okazję podziwiać, o tyle Toma Batemana grającego Adama nie znam. Mam jednak nadzieję, że będę się równie przyjemnie bawić jak podczas czytania książki.