Gdzie w Warszawie zamówić meble do sypialni?

Wpis sponsorowany 

Sypialnia to wyjątkowe miejsce w każdym domu i nie rzadko ulubione przez domowników. To tutaj rozpoczyna się dzień i kończy. Dlatego ważne jest by zadbać o to, aby była nie tylko ładnie urządzona, ale przede wszystkim funkcjonalna i komfortowa. Odpowiednio dobrane meble oraz dodatki sprawią, że wnętrze stanie się przytulne, wygodne i komfortowe. Sen w takim miejscu będzie mocny i spokojny. Ale gdzie kupić bądź zamówić meble, a także uzyskać fachową pomoc w wyborze tych najlepszych? Jeśli jesteście z Warszawy, to na jej mapie jest miejsce, gdzie Wasze marzenia o przytulnej sypialni staną się rzeczywistością.

Podstawą każdej sypialni jest wygodne i duże łóżko, które zapewnia zdrowy i spokojny sen, pomaga wypocząć i zrelaksować się po ciężkim dniu pracy. Warto uzupełnić je o praktyczne stoliki nocne, szafę oraz funkcjonalną komodę a także inne dodatki czy meble. Gdy mamy połaczoną garderobę z sypialnią, to projektując jej wnętrze można od razu wszystko do siebie dopasować. Dzięki temu wszystkie niezbędne rzeczy będą zawsze pod ręką, a wnętrze pozostanie spójne.

Fachową pomoc w wyborze mebli i odpowiednich rozwiązań w sypialni otrzymacie w sklepie zbyszynskimeble.pl.

 Czemu Zbyszyński meble?

Jest to firma, która robi meble dla mieszkańców Warszawy i okolic. Oferują kompleksowe wyposażenie nawet niestandardowych pomieszczeń. W ich ofercie znajdziecie meble kuchenne, szafy na wymiar, do łazienki, sypialni a nawet ogrodu.

Jedna firma i wszystkie usługi. Nie potrzeba podwykonawców. Sypialnia i garderobą będą przygotowane od podstaw do samego końca. Po przyjeździe ekipy pracowników, pomieszczenie zostanie dokładnie zmierzone, a meble dopasowane do powierzchni. Na końcu będzie wykonanie projektu i montaż. A Wy będziecie mogli cieszyć się wymarzoną garderobą i sypialnią lub tylko jednym z tych pomieszczeń. 

Zdjęcia zamieszczone we wpisie pochodzą z https://unsplash.com/.

Czytaj więcej »

"Słoiczki" Maja Jaszewska - recenzja - patronat medialny

Wielokrotnie odpowiadałam na pytanie czy wolę zagranicznych, a może polskich autorów. Odpowiedź zawsze była jedna - to zależy od autora i książki, którą napisał. Dużo osób zapytanych o preferencje czytelnicze odpowiada, że Polacy nie umieją pisać, więc sięgają po publikacje zagraniczne. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Wystarczy przeczytać najnowszą książkę Mai Jaszewskiej, by dowiedzieć się, że Polacy umieją pięknie pisać i to pisanie wychodzi im idealnie. "Słoiczki" czyli kobieca przygoda w wielkim mieście. Koniecznie musicie to przeczytać!

Józia to młoda, przywiązana do tradycji i rodzinnego domu dziewczyna z Podlasia.

Julka - buntowniczka, która ucieka z Krakowa przed przeszłością i apodyktycznym ojcem.

Obie przyjeżdżają do Warszawy w nadziei na lepsze jutro, znajdują pracę w nowoczesnym, lifestylowym czasopiśmie dla kobiet i rozpoczynają nowe życie.

Obie są słoiczkami.

Obcymi w Warszawie.

Przyjezdnymi.

Czy stolica będzie dla nich łaskawa?

Maja Jaszewska jest dziennikarką, publicystką, autorką wywiadów i artykułów publikowanych w prasie i czasopismach. Ma na swoim koncie dwie powieści dla kobiet oraz publikacje dotyczące wiary, mitologii, poezji. "Słoiczki" to jej druga powieść i pierwsza, która ukazała się nakładem wydawnictwa Szelest. Wcześniejsza czyli "Gwiazdeczka" ukazała się nakładem wydawnictwa Editio Red. Miałam przyjemność wziąć pod swoje skrzydła książkę Pani Mai i zostałam jej Patronką Medialną. 

Jako Patronka Medialna "Słoiczków" powinnam Wam ją zachwalać. I tak będzie, ale nie dlatego, że objęłam książkę Patronatem Medialnym. Ta historia jest świetna, pogodna, klimatyczna, emocjonująca, opowiadająca o życiu, prawdziwej przyjaźni i miłości, która spada na jedną z bohaterek jak grom z jasnego nieba. Choć Kasia Pakosińska w okładkowej polecajce zdradza, że będziemy mieli na końcu happy end, to były sytuacje, gdy podczas czytania robiło mi się smutno. Ale to samo życie, a ono nie zawsze jest kolorowe i radosne.

W "Słoiczkach" znajdziecie dwie historie przyjaciółek - Józi i Julki, które do Stolicy przyjechały za pracą i innym życiem. Obie Panie są Słoiczkami - przyjezdnymi. Dużo jest takich ludzi w Warszawie, którzy opuścili małe rodzinie miejscowości i wyruszyli na podbój wielkiego świata. Warszawa to dla niektórych ratunek, przed wsią, zasiedzeniem, nudą, brakiem pracy czy perspektyw na lepsze życie. Owszem, jest to miasto perspektyw, ale wcale nie jest łatwo się w nim odnaleźć. Na przyjezdnych czekają niemiłe niespodzianki, a tęsknota za domem i rodziną bywa ciężka i trudna do zniesienia.

Józia zawsze marzyła o pisaniu książek, ale od czegoś trzeba było zacząć. Jej ciocia poleciła ją do pracy w redakcji "Przemian", poczytnego i popularnego kobiecego magazynu. I choć nie łatwo było się dostosować do reguł tam panujących, to dziewczyna polubiła swoją pracę. To właśnie tam poznała Julkę. Julia to wolny duch. Marzyła o tym, by zostać weterynarzem, jednak ojciec co niej inne plany. Gdy dziewczyna oznajmiła, że nie chce mu się podporządkować, powiedział, że nie będzie sponsorować jej fanaberii. Julka zaczęła więc na przekór wszystkim studiować polonistykę, znalazła małe mieszkanko w Warszawie, a później również trafiła do redakcji "Przemian" , w której odpowiedzialna była za dział kulinarny. Obie Panie bardzo się polubiły, a ich losy często przeplatały, aż w końcu trochę z przymusu, ale i sympatii zostały współlokatorkami.

Autorka ma bardzo przyjemny styl pisania. Radosny, pogodny, ciepły. Od razu widać, że książki nie napisała niedoświadczona młódka, a kobieta z klasą, inteligentna, wykształcona i oczytana. "Słoiczki" mają dostarczyć nam nie tylko radości z czytania, ale również obcowania z pięknym polskim językiem, bogactwem słownictwa i zgrabnie napisaną historią. Głównymi odbiorcami książki są kobiety. Myślę, że mężczyzna by się tu nie odnalazł, ale kto wie, może to tylko moje przypuszczenia. "Słoiczki" zaskakują i odczarowują polską wieś. Mimo tego, że bohaterki z niej wyjechały, to z przyjemnością wracają w rodzinne strony. Józia ma kochającą rodzinę i to do niej stara się jak najczęściej przyjeżdżać. Julka, choć nie miała łatwo po rozwodzie rodziców, to bardzo kocha swoją babcię, ale i wraca do domu, bo niedaleko jest stadnina i jej ukochany koń, na którym uwielbia galopować po polach i łąkach.

Życie w Warszawie jest trudne, w ciągłym biegu, nie zawsze satysfakcjonujące. Cieszę się, że nie muszę mieszkać w Stolicy, ale mam na tyle blisko, że zawsze mogę do niej pojechać. Ale ten wielki świat i pogoń za pieniądzem jest nie dla mnie. Nie dziwię się, że dziewczyny momentami miały wątpliwości, czy dobrze zrobiły i czy będą jeszcze szczęśliwe. A może to nie Warszawa jest ich przeznaczeniem?

Jako ciekawostkę powiem Wam, że autorka zostawiła sobie otwartą furtkę i możliwie, że napisze drugą część "Słoiczków". Byłoby mi bardzo miło, gdyby tak się stało. A tymczasem książkę Wam gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki bardzo dziękuję wydawnictwu Szelest.

Czytaj więcej »

Targi Książki w Warszawie - czy warto chodzić na takie imprezy?

23-26 maja odbyły się w Warszawie Targi Książki. Ze względu na to, że bardzo poważnie traktuję rozszerzanie mojego bloga o recenzje książek, a czytać kocham od zawsze, to postanowiłam na taką imprezę się wybrać. Do Warszawy mam blisko, moja siostra też tam mieszka, więc razem pojechałyśmy na Stadion Narodowy, gdzie impreza miała się odbyć. Choć podobno w Polsce mało osób czyta książki, to już jadąc tramwajem spod Dworca Wileńskiego na Pradze, wiedziałam, że to nie jest prawda. Co druga osoba w tramwaju o Targach mówiła. Przed przyjazdem ustaliłam sobie dokładnie kilka rzeczy.

Załatwiłam sobie bilet wstępu dla blogerów, który upoważniał mnie do wielokrotnego wejścia na Targi podczas całej imprezy przez 4 dni. Fajna sprawa. Aby zdobyć taki bilet trzeba było zgłosić bloga na stronie WTK, mieć min 8 recenzji książek i czekać na akceptację. Dostałam ją szybko i do razu został mi przesłany na maila bilet, który musiałam wydrukować.

Jak jedzie się na Targi, to należy wcześniej ustalić do kogo i w jakim celu tam jedziemy. Bo tak sobie połazić i poszukać na oślep raczej się nie dało, bo tłum był dziki. Niestety miałam czas tylko w sobotę i to dosłownie na 3-4 godziny, więc sprawdziłam, który autor, o której godzinie będzie podpisywać książki i pojechałam tak, by zdobyć wpisy w moich ulubionych publikacjach.

Zaplanowałam sobie spotkanie z Kasią Haner, autorką "Drwala", która podpisywała swoje książki na stoisku grupy wydawniczej Helion między 11 a 13 i o tej samej godzinie i w tym samym miejscu była również Małgorzata Falkowska autorka książki "Ilias", którą również bardzo chciałam spotkać.

Potem była chwila przerwy, gdzie faktycznie poszłyśmy z siostra "połazić" i o 14.15 zameldowałyśmy się na stoisku Wydawnictwa Novae Res, na spotkaniu z Mikołajem Milcke. Mikołaj podpisywał min: swoje nowe dwie książki, "Nie w moim typie" i "Trzy po trzy", których premiera była 26 maja, jednak na Targach można było je kupić wcześniej. Wszystkie spotkania się bardzo udały. Z Mikołajem widziałam się już wcześniej na jego wieczorku autorskim podczas premiery "Różowych kartotek", natomiast z dziewczynami na żywo spotkałam się pierwszy raz. Cudowne, pozytywne babeczki. Było bardzo wesoło i przyjemnie.

Ogólnie na Targach był dziki tłum ludzi i ciężko było cokolwiek znaleźć. Oznaczenia były fatalne i nikt nic nie wiedział. Było bardzo duszno i zgrzałam się niemiłosiernie. Do każdego z autorów były kolejki i w tym tłumie ciężko było stać, ale było warto.

Podczas przerwy między jednym spotkaniem, a drugim pozwiedzałyśmy trochę Targi i popatrzyłyśmy, co inni wystawy mają do zaproponowania. I tak z przyczajki udało mi się zrobić zdjęcie Blance Lipińskiej, do której była okropna kolejka. Ta autorka jest bardzo hejtowana w sieci i dużo osób pisze, że jej książki są do niczego. Chętnie się o tym przekonam sama i mam w planie je przeczytać. Widziałam również autorkę kryminałów o policjantach Katarzynę Puzyńską, do której również była ogromna kolejka. Swoje książki podpisywała również Agnieszka Lingas-Łoniewska, na którą wpadłyśmy zupełnie przypadkiem. Wojciech Cejrowski podpisywał swoje książki na malutkim jednoosobowym stoisku. Oczywiście był boso. Autorów było dużo więcej, jednak albo ich nie znałam, albo nie kojarzyłam z danymi książkami. Nie sposób jest przecież wszystkich zapamiętać. Wybaczcie za jakość zdjęć, ale były one robione z ukrycia. 

A najdłuższą kolejkę, jaką widziałam na Targach, była do stanowiska, przy którym miał podpisywać swoje książki Remigiusz Mróz. Do niego kolejka ustawiła się już godzinę przed planowanym spotkaniem i wierzcie mi, że była ogromna.

Targi Książki w Warszawie pomimo dzikich tłumów i duchoty tam panującej oceniam pozytywnie. Zaplanowałam sobie spotkanie z 3 autorami i z każdym z nich udało mi się porozmawiać i pożartować. Targi to doskonałe miejsce do takich spotkań i każdy kto czyta książki powinien się na nie wybrać. Na następne również się wybiorę, tylko zaplanuję już sobie więcej spotkań z autorami.

Na sam koniec chciałam Wam pokazać jakie fajne miejsce było na stoisku Wydawnictwa Albatros. Ich nakładem wyszła podobno rewelacyjna książka Współlokatorzy, która była mocno promowana w mediach. Pokoik z tej książki był częścią dekoracji. Każdy mógł sobie przez chwilę w nim posiedzieć i odpocząć. Mi też się to udało. Taki sympatyczny akcent na zakończenie wycieczki na Targi, bo natrafiłyśmy na niego jak już szłyśmy do domu...

Lubicie takie imprezy jak Targi Książki?

Czytaj więcej »