„Yes, Mr. President" Monika Magoska-Suchar

Książką, którą bardzo chciałam przeczytać i znalazłam ją w kalendarzu adwentowym ( tak wiem, mamy sierpień ) i w końcu na urlopie przyszedł czas na lekturę. „Yes, Mr. President" Moniki Magoski-Suchar to jedna z książek, którą autorka wydała sama. Mam sporą kolekcję książek Moniki, więc i na tą musiał przyjść czas. Czy ten ryzykowny romans mi się spodobał? A może książka nie była tak dobra, jak autorka zachwalała. 

Monika Magoska-Suchar ma tendencję do pisania o władczych mężczyznach i kobietach, którymi trzeba się opiekować. Te kobiety to zazwyczaj takie „sierotki", nieporadne, bojące się własnych pragnień czy uczuć. Jedną z takich bohaterek jest Dove, trzymana krótko przez rodziców. Aż dziwię się, że na smyczy jej nie prowadzali i tą smyczą jej nie karcili. Sytuacja w domu państwa Carter jest niepokojąca, a sami rodzice dziewczyny mocno oderwani od rzeczywiście. Teraz gdy to piszę, to zaczynam rozumieć, że w sumie dziewczyna mogła mieć pod górkę, ale żeby godzić się na traktowanie jak niewolnika, to tego nie rozumiem.

Fabuła książki jest ciekawa. Dove zmuszona szantażem zatrudnia się biurze kandydata na prezydenta. Ma uwieść mężczyznę i wywołać tym skandal, który przekreśli jego zwycięstwo w nadchodzących wyborach. Choć dziewczyna nie ma żadnego doświadczenie w kontaktach damsko-meskich, to idzie jej zaskakująco dobrze. Może to kwestia tego, że Jonathan Barrett ma do niej słabość i nie umie się powstrzymać. Pragnie tej dziewczyny całym sercem. I mu na niej zależy. Tylko czy Dove będzie umiała odwzajemnić to uczucie? A może w obawie przed ujawnieniem kompromitujących zdjęć ugnie się pod rządaniami szantażystów i wywoła skandal.

Książka jest ciekawa choć może nie wybitna. Określiłabym ją lekką, łatwą i przyjemną lektura do totalnego resetu, wyluzowania, odciągnięcia myśli od trosk dnia codziennego.

Monika w typowy dla siebie sposób wykreowała główną bohaterkę, wikłając ją w potyczki polityczne. A może to było coś więcej niż chęć zniszczenia politycznej kariery Barretta? Może za tym spiskiem stoi ktoś jeszcze?

Czytało się fajnie, choć nie jest to książka wysokich lotów. Za to zrelaksowałam się przy niej i odpoczęłam.

 

Czytaj więcej »

„Zatruta krew” Marta Reich

„Zatruta krew" Marty Reich - o tej książce można napisać wiele. Wbrew pozorom mimo ewidentnej winy jednego z bohaterów, to trudno mu ją udowodnić, dlatego książka nie jest prosta do zrecenzowania. Wystarczy chwila nieuwagi, by napisać spoiler. A tego absolutnie bym nie chciała. Chciałabym natomiast byście poznali kulisy zbrodni i dowiedzieli się czemu Małgosia musiała umrzeć.

Dowody wskazują na to, że nie była to przypadkowa śmierć. Mąż ofiary robi wszystko, by nie było sekcji zwłok, by nikt nie zadawał pytań i by wszyscy się od niego odczepili. Niby dla dobra dzieci. Ale coś tu jest bardzo nie tak. Czemu młoda kobieta umiera we śnie w łóżku w piżamie, której nie lubiła, ze związanymi włosami, których nigdy nie wiązała do spania i z niepokojącym śladem na ręce po ewidentnym wkłuciu? Lekarka z karetki, która miała potwierdzić zgon, choć na początku jest przekonana co do słuszności wykonania sekcji zwłok, to na prośbę męża Małgosi od tego odchodzi. Bo niby święta zaraz, bo trzeba jak najszybciej zamknąć ten rozdział i iść dalej. To jest mąż? Facet od samego początku nie wzbudzał mojego zaufania. Później wiedziałam już, że ma coś na sumieniu. Ale co? Tego musiałam się dowiedzieć.

Bartek to czuły mąż. Najlepszy jakiego Małgosia mogła sobie wymarzyć. Nie ważne, że widziany był kilka razy z innymi kobietami. Nawet tydzień po jej śmierci balował na Sylwestrze z nieznaną kobietą. I było widać od razu, że są w zarzyłycg stosunkach. Nie ważne, że kłamał na każdym kroku. Kłamał, omamiał żonę, nie pozwalał jej wrócić do pracy. Oczywiście dla dobra dzieci. Ten koleś od samego początku książki wydał mi się dziwny. Niby wykształcony ratownik medyczny, mężczyzna z ambicjami, kończący medycynę. A po śmierci żony cham i prostak. Oby jak najszybciej spalić ciało i zapomnieć. Tylko czemu przeszkadzała mu żona, którą podobno tak bardzo kochał?

Książka napisana jest w rewelacyjny sposób. Niby od samego początku wiadomo, że mąż Małgosi ma coś na sumieniu. Ale skubaniec jest na tyle cwany, że nie daje się przyłapać. Nawet jeśli jego zachowanie po stracie ukochanej kobiety jest dziwne. Nie ma u niego miejsca na rozpacz. Z kulturalnego kochanego szwagra, zięcia staje się oziębłym i bardzo niesympatycznym człowiekiem. Ale dalej nie ma dowodów na jego winę. Na szczęście są takie osoby jak lekarka Agnieszka Dobrzańska oraz Wojciech Bednarek - prokurator prowadzący tą sprawę. Nie ma dowodów, jest podejrzany, ale ktoś bardzo chce, by nie ciągnąć dalej tematu. Zatrzymanie akcji serca - taka jest przyczyna śmierci i taka ma pozostać. Ale coś tu jest bardzo nie tak. Tylko jak to udowodnić?

Książkę czyta się świetnie. Jest wciągająca od pierwszej strony. Czytałam, jakbym siedziała na szpilkach, nerwowo przewracając strony. Dla mnie mordercą był mąż. Myślę, że dla większości z czytelników też. Nerwowość w czytaniu wprowadzał brak motywu i brak możliwości postawienia facetowi zarzutów.

Książka jest drugim tomem serii Tajemnice Zbrodni wydanej przez wydawnictwo Prószyński. „Zatruta krew" to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawcy.

Czytaj więcej »

„Gdy ponosi nas fala" Portia Macintosh

Najlepsza książka na wakacje? Niezbyt długa, bo wiadomo, że na wakacjach nie ma czasu. Pozytywna? Ale nie do przesady. Żeby nagle nie okazała się mdła. Z dobrym zakończeniem? Oczywiście, że tak. Na wakacjach płacz nam nie potrzebny. A do tego może być ciekawym wakacyjnym romansem? „Gdy ponosi nas fala" będzie idealną propozycją, choć jej akacja nie dzieje się na typowych wakacjach, choć mamy ciepło, jest słońce i rejs statkiem. Co ciekawego Portia Macintosh wymyśliła? Zapraszam na recenzję książki.

„Gdy ponosi nas fala" Portii Macintosh to książka należąca do serii Czułe Strony wydawanej przez wydawnictwo Świat Książki. Każda książka to inny autor i inna historia. Piękne wydania, twarda oprawa, aż miło się czyta i ładnie wyglądają w biblioteczce. Nawet nie wiedziałam, że jest taka seria, ale otrzymałam paczkę niespodziankę od wydawcy i od razu wzięłam się za czytanie. Będę miała do zrecenzowania jeszcze jeden tytuł, ale to już w innym wpisie.

„Gdy ponosi nas fala" to nieskomplikowany romans utrzymany w letnim klimacie weselnym. Książka ma 273 strony. Główną bohaterką jest Jessy, która w chamski sposób zostaje porzucona przez swojego chłopaka na weselu przyjaciół. Rozstanie jest na tyle niespodziewane, że dziewczyna traci kontrolę nad swoim życiem i co chwilę popełnia jakieś gafy. Jej były chłopak szybko się pociesza inną kobietą, przyprawiające tym Jessy o ból głowy. A wesele jej najlepszej przyjaciółki coraz bliżej. A przed nim rejs statkiem na Sycylię, który miał być niezapomnianym przeżyciem. I będzie, bo zarówno Todd jaki i jego dziewczyna oraz nasza główna bohaterka mają go spędzić razem.

Co zrobić, by nie wykończyć się psychicznie, przeżyć do wesela i nie sprawić zawodu ani przykrości przyjaciółce? Można znaleźć sobie chłopaka i powiedzieć wszystkim, że jest się w nim szaleńczo zakochana. A to, że będzie to chłopak na niby, nikt nie musi wiedzieć. A najlepiej będzie się do tego nadawał były chłopak obecnej dziewczyny byłego chłopaka. Skomplikowane? 

Mimo tego, że historia nie jest skomplikowana, a fabuła dość przewidywalna, to książkę czyta się przyjemnie. Pomysł na zorganizowanie rejsu na Sycylię z byłymi partnerami może wydawać się przerażający i tak właśnie momentami było. Ale nie skończył się tak fatalnie, jakby mogło się nam wydawać. Były wpadki, komiczne czy przykre sytuacje. Były sceny zazdrości, ale kto by ich nie robił? Zarówno Jessy jak i Brody, czyli ci porzuceni, musieli się dobrze nagimnastykować, by znajomi nim uwierzyli. Ale czy naprawdę trzeba było oszukiwać? Niektóre rzeczy przyszły im wręcz naturalnie, a to tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że nasi bohaterowie do siebie pasują.

Lekka przyjemna książka, w której rozczytacie się w hamaku, na plaży, na tarasie czy w domowym zaciszu. Można czytać ją w podróży, ale będzie również przyjemna jako lektura przed snem. Podobała mi się i z przyjemnością sięgnę też po inne książki z serii Czułe Strony.

Książkę do przeczytania otrzymałam w prezencie od wydawcy. 

Czytaj więcej »

„ Za jakie grzechy taki szef !" Agnieszka Kowalska-Bojar - PATRONAT MEDIALNY

Agnieszka Kowalska- Bojar słynie z emocjonalnie napisanych historii. Nie ważne czy jest to książka czy tylko e-book. Nie ważne czy dramat, thriller, romans czy komedia romantyczna. U niej nie ma nudy, są genialne teksty, bohaterowie potrafią narozrabiać. A Agnieszka lubi wystawiać ich na różne próby i testować cierpliwość. Cierpliwość zarówno bohaterów, jak i czytelników. Moją na pewno przetestowała tym razem bardzo. „Za jakie grzechy taki szef" to e-book, o którym na pewno można napisać wiele. A jeszcze więcej było emocji, które mi towarzyszyły podczas czytania tej historii.

„Za jakie grzechy taki szef" to typowy przykład książki z motywem hate-love. Choć na początku nasi bohaterowie nie pałali do siebie nienawiścią to później się to zmieniło. I na nienawiści się nie skończyło. Konrad - tytułowy szef jest chamem. Majętnym i władczym chamem, który swoje asystentki / sekretarki traktuje okropnie. To co chłop wyczynia, podchodzi już nawet nie pod mobbing, a znęcanie. Kawa ma mieć określoną ilość stopni, jeśli nie ma, to ląduje na sekretarce. Jeśli pismo nie ma przecinka ląduje w koszu, albo sekretarka dostaje nim w głowę. Słowo „wypierdalaj" jest wyznacznikiem tego, że szef ma bardzo zły humor i trzeba uciekać. Test białej rękawiczki i pedantyzm do kwadratu? W wykonaniu Konrada nabiera to nowego znaczenia. Ten koleś ma problemy z kontrolą emocji i kulturą osobistą. Jego asystentki prowadzą dziennik, który sobie przekazują. Zawiera on same ostrzeżenia przed pracą i tego człowieka. Żadna nie wytrzymała dłużej niż trzy miesiące. Niektóre nawet dwóch dni nie wytrzymały, więc o czymś to świadczy. W firmie pracownicy robią zakłady, która sekretarka ile wytrzyma. Przerażające to i bulwersujące. Aż pewnego dnia pojawia się Ola. Dziewczyna bardzo potrzebuje pracy i poprzysięga, że wytrzyma ile się da. Ale z Konradem to można iść co najwyżej z mostu skoczyć, a nie pracować. I niestety szybko przekonuje się, że facet naprawdę jest złem wcielonym. Aż pewnego dnia traci pamięć i okazuje się, że Ola była podana jako osoba do kontaktu. Dziewczyna postanawia wykorzystać sytuację, podaje się za jego narzeczoną i wciela w życie plan pod tytułem „zemsta".

Chciałabym Wam napisać, że szala zwycięstwa jest zawsze po stronie Oli, ale nie jest to prawda. Konrad nawet z amnezją okazuje się godnym przeciwnikiem. A później nawet i nie przeciwnikiem.

Przy czytaniu tej książki towarzyszyło mi bardzo dużo negatywnych emocji. Od wzburzenia, do wkurzenia i na końcu do wkurwienia. Nie można tego inaczej opisać. Główny bohater jest dupkiem, świnią, chamem i bydlakiwm. Jego zachowanie świadczy o tym, że kultura osobista jest mu obca. Nie rozumiem takiego zachowania. Chyba, że ma ono na celu wykończenie drugiej osoby. Później nasz bohater zaczyna zachowywać się dziwnie. Jakby mu zależało na Oli? Nie, to nie jest możliwe. A może jednak? Tak naprawdę w jego przypadku można się wszystkiego spodziewać, ale ludzkich odruchów? Coś tu było nie tak.

Motyw hate-love również nabiera nowego znaczenia w tej książce. Konrad nie lubi nikogo. Samego siebie pewnie też nie lubi. Biedny zadufany w sobie gnojek. A Ola? Zaczynając pracę dla swojego szefa nie myślała, że połączy ich nienawiść. Nie możliwością jest, by poczuć coś innego do takiego człowieka przecież. Ale jak widać w słowniku Agnieszki Kowalskiej-Bojar nie ma słowa „niemożliwe".

Ta historia jest trudna. Nie jest to typowy przykład romansu. Dla mnie nie ma nic fajnego w znęcaniu się nad sekretarką, a później grożenie jej. Pan Konrad i do groźby się posunął w tej książce, co myślę, że nikogo nie powinno dziwić. Nie ma nic fajnego w romantycznej relacja z takim człowiekiem. Ale jak widać Pan Konrad ma różne talenty. Oprócz znęcania się nad pracownikami, grożenia im i zastraszania, potrafi również czarować i rozkochiwać w sobie niewinne kobiety. I sama nie wiem, co sprawia mu wiekszą przyjemność. Typowy przykład psychopaty.

Agnieszka dała w kość czytelnikom oj dała. Jedna z czytelniczek nazwała książkę krindżową (od angielskiego cringe) i coś w tym jest. Ale czy tą historię można nazwać złą? I tu zdania są podzielone. Jedni pewnie uważają, że nie ma w tej książce nic dobrego. Jest tylko wstyd, zażenowanie, zgorszenie tym, co przeczytali. A inni napiszą hola, hola. Czy książki z motywem hate-love przypadkiem niw takie mają być? No może nie aż tak, ale w dużej mierze właśnie się tak w nich dzieje.

Sięgając po książki Agnieszki Kowalskiej-Bojar nawilży mieć na uwadze, że ma ona dość specyficzny sposób pisania. Ona się nie ogranicza. U niej motyw hate-love już dawno wszedł na wyższy poziom połączenia miłości z nienawiścią, że dziwi mnie jeszcze to, że nasi bohaterowie nie próbowali się pozabijać zanim poszli do łóżka. A tego można się spodziewać przy każdej pisanej przez autorkę książki z tym motywem. Sięgając po jej publikacje musicie mieć na uwadze, że to co dla innych autorów jest kontrowersyjne, na Adze i jej stałych czytelnikach nie robi już wrażenia. Ona lubi szokować, a jej czytelniczki lubią być szokowane.

Na koniec dodam, że to jeszcze nie jest szczyt formy autorki, choć faktycznie ta historia szokuje i wzbudza mnóstwo negatywnych uczuć. Ale to nie znaczy, że jest źle napisana. Ona jest bardzo dobrze napisana i miała taka być oraz wywoływać skrajne emocje. Inaczej byście się nudzili. Nie może być zbyt słodko.

Jeśli potrzebujecie większej dawki wrażeń lub chcecie dowiedzieć się, co znaczy naprawdę mocna i przerażająca literatura, to sięgnijcie po książki z serii „Dranie". Tylko później nie piszcie, że nikt Was nie ostrzegał.

Książkę w postaci e-booka można kupić na stronie wydawnictwa www.motylewnosie.pl.

Czytaj więcej »

„Ostatnie tchnienie" Karolina Ligocka

Coraz częściej w moich social mediach pojawiają się recenzje książek z gatunku fantastyka. W swojej kolekcji mam ich bardzo dużo i postanowiłam, że będę częściej dzieliła się swoimi przemyśleniami na temat magicznych światów wymyślonych przez autorów. Tym razem mam przyjemność pokazać Wam „Ostatnie tchnienie" Karoliny Ligockiej. To trzecia część cyklu „Historia Naridy. Dwie poprzednie części zrecenzowane są na moim blogu.

„Ostatnie tchnienie" to już ostatnia część przygód anielicy Naridy, która została strącona z Nieba za zbrodnię, której nie popełniła. Miała nie przeżyć upadku i zderzenia z Ziemią. Na nieszczęście tych, którzy ją skrzywdzili, upadek nie zabił młodej anielicy. Ale na pewno spotęgował jej chęć zemsty na matce, która wydała na nią wyrok śmierci. Pierwsza część cyklu to „Piekielne Niebo", a druga to „Szczelina mroku". Cały cykl ukazał się nakładem wydawnictwa Mięta. Autorka zostawiła sobie otwartą furtkę i nie powiedziała „nie" tej historii, choć na chwilę obecną jest ona zakończona na trzech tomach. Na razie musi nam to wystarczyć, choć nie ukrywam, że jest mi przykro. Polubiłam bohaterów tej historii i ich perypetie. A autorka miała mam co opowiadać. 

Każda z książek z cyklu to wyprawa do innego miejsca. W tej książce nasi bohaterowie muszą wyruszyć do Czyścca, by uratować najlepszego przyjaciela Nari - demona Romina. Demon został zaczarowany przez przywódcę watahy wilkołaków, pokiereszowany i pozostawiony na pewną śmierć. Przy okazji nieodwracalnie zmieniło się jego DNA, czyniąc go nowym gatunkiem. Na szczęście udało mu się dotrzeć do mieszkania Nari. A ta zmobilizowała wszystkie siły i rozpoczęła misję ratunkową.

Pomysł na ostatnią część historii Naridy uważam za genialny. Zarówno pierwsza jak i druga część mi się bardzo podobała ale trzecia pokazała w pełni, że miłość i przyjaźń międzygatunkowa istnieje. Nie ważne czy jesteś istotą światła czy ciemności, możecie stworzyć duet idealny. A o prawdziwą przyjaźń należy walczyć. Nawet jeśli miałoby to oznaczać, że trzeba zejść do Czyścca, wejść do przerażającej siedziby wilkołaków czy obcować z pradawną mocą, która czyni z najlepszego przyjaciela potwora. Naridzie nawet przez myśl nie przeszło, by się odwrócić od demona. Nawet gdy zaczęły mi rosnąć rogi, a jego skóra pokrywała się kolorowymi łuskami. Nawet wtedy, gdy okazało się, że Rimon może być niebezpieczny, a jego siła zagrażać anielicy i jej przyjaciołom. 

Podobał mi się opis Czyścca i to jak autorka go sobie wyobraziła. Zawsze wydawało mi się, że to jest straszne miejsce, że dusze zawieszone są w nim jak w próżni. I w sumie też trochę cierpią katusze. Miałam już jakieś wyobrażenie tego miejsca, gdy czytałam książkę „Ja potępiona" Bereniki Miszczak. A tu okazuje się, że można wymyśleć to inaczej. A przy okazji spotkać tajemniczego i niespodziewanego gościa. 

Pomysł, wykonanie, język, fabuła i pomysł na piątkę z plusem. Cała trylogia godną jest polecenia i jeśli lubicie fantastykę, gdzie świat demonów i istot piekielnych łączy się z tym anielskim, to bedziecie zadowoleni. 

Mam tylko jedno „ale" co do okładki. Na grafice wyraźnie widać, że Rimon ma skrzydła. A w książce, mhm, zresztą doczytacie sobie sami...

Krótko mówiąc POLECAM! 

Książkę otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Mięta. 

Czytaj więcej »

Time To Shine - spektakularne rozświetlenie skóry z VEOLI BOTANICA

Wpis reklamowy 

Cieszę się, że do grona zaufanych firm kosmetycznych pudełka Pure Beauty dołączyła marka VEOLI BOTANICA. Kiedyś miałam przyjemność używać ich kosmetyki do twarzy i byłam zadowolona, więc ucieszyła mnie możliwość przetestowania kolorówki tej marki. W edycji Rose Stories można było znaleźć jeden z trzech proponowanych kosmetyków do makijażu: rozświetlacz, róż lub bronzer. Cieszę się, że trafiłam akurat na rozświetlacz, ponieważ od pierwszego użycia trafił do grona moich ulubieńców.

Rozświetlacz w kremie z roślinnym kolagenem. Rozświetla skórę. Podkreśla jej naturalne piękno. Dodaje glow, zachwycając i dodając uroku. Można go stosować na twarz, ale i powieki. Będzie idealnym dodatkiem i wykończeniem makijażu. Czemu jeszcze warto się na niego zdecydować?

Rozświetlacz Time To Shine od VEOLI BOTANICA to kosmetyk, który ma w składzie aż 97% składników pochodzenia naturalnego. Wyróżnione zostały dwa składniki, na które warto zwrócić uwagę. Jest to roślinny kolagen, który wspomaga nawilżenie oraz elastyczność skóry. Warto zwrócić uwagę również na witaminę E, która jest antyoksydantem i chroni skórę przed oznakami starzenia.

INCI: Caprylic/Capric Triglyceride, Polyglyceryl-2 Isostearate/Dimer Dilinoleate Copolymer, Mica, Coconut Alkanes, CI 77891, Hydrated Silica, Glyceryl Behenate, Disteardimonium Hectorite, Cocos Nucifera Oil, Tocopheryl Acetate, Glyceryl Caprylate, Hydrolyzed Vegetable Protein, Propylene Carbonate, Tin Oxide, Pentaerythrityl Tetra-di-t-butyl Hydroxyhydrocinnamate, CI 77491, CI 77499

Błysk, błysk i jeszcze raz błysk!

Kosmetyk ma wygodny aplikator, którym precyzyjnie nałożymy go na skórę. Następny etap to gąbeczka i wklepywanie produktu, by uzyskać efekt rozświetlenia na skórze. Rozświetlacz na szklane opakowanie czym zaskakuje. Nie miałam jeszcze produktu rozświetlającego w szklanym flakonie.

Rozświetlacz choć nałożony na skórę na początku wygląda jak mocna tafla, to po rozsmarowaniu palcami, bardź wklepaniu go w skórę nabiera subtelnego blasku. Oczywiście efekt rozświetlenia można budować.

Wpis powstał w ramach współpracy z Pure Beauty. 

 

Czytaj więcej »

Sprawa spadkowa - czy zawsze trzeba korzystać z pomocy prawnika?

 Wpis sponsorowany 

Czy do przeprowadzenia sprawy spadkowej zawsze potrzebna jest pomoc kancelarii prawniczej? Są sytuacje, gdy nie ma potrzeby angażowania osób trzecich, ponieważ spadkobiercy doszli do porozumienia poza salą sądową i wszystkie potrzebne dokumenty są w stanie załatwić sami, korzystając np. tylko z pomocy notariusza. Inne dokumenty załatwia się bezpośrednio w Sądzie i może to zrobić tylko jedna ze stron. Ale są też takie sprawy spadkowe, w których pomoc kancelarii prawnej jest niezbędna. Są długi, jest duży majątek, który trudno podzielić, spadkobiercy nie mogą dojść do porozumienia, są roszczenia spłaty części nie do zaakceptowania lub inne problemy wpływające bezpośrednio na niemożliwość przeprowadzenia postępowania w sprzyjających dla stron warunkach.  W takiej sytuacji jaką kancelarię należy wybrać? Czem się kierować i na co zwracać uwagę? 

Sprawy spadkowe bywają proste ale są również takie, w których pomoc spadkobiercom jest niezbędna. Sprawy spadkowe bywają trudne, pełne emocji, zazwyczaj tych negatywnych i pozostawiają po sobie niesmak. Oczywiście o ile zostaną w odpowiedni sposób poprowadzone tego nie ma, ale wiadomo, że ludzie są różni. Często podczas spraw spadkowych pokazują prawdziwą twarz, a przysłowie „z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu" staje się boleśnie prawdziwe.  Najważniejsze jest to, by sprawiedliwości stało się za dość. Dobrym rozwiązaniem jest wcześniejsze spisanie testamentu, ale jeśli go nie ma, to można przeprowadzić dziedziczenie wedle panującego prawa. Niestety są spadkobiercy, którzy nie zgadzają się z dziedziczeniem i chcą wywalczyć dla siebie więcej niż im się należy. Co w takiej sytuacji zrobić?

Jeśli mieszkacie we Wrocławiu i potrzebujecie pomocy przy przeprowadzeniu trudnej sprawy spadkowej, to możecie skorzystać z pomocy Kancelarii Radców Prawnych R. Ptak i wspólnicy. Jeśli jednak do Wrocławia macie zbyt daleko, by przyjeżdżać na spotkania, to możecie również skorzystać z porady online. Więcej informacji na temat kancelarii i jej działalności znajdziecie na stronie i-kancelaria.pl.

Zdjęcia zamieszczone we wpisie pochodzą z bezpłatnej bazy zdjęć https://unsplash.com. 

Czytaj więcej »

Brzozowy płyn micelarny SYLVECO - mój hit z pudełka Pure Beauty

Wpis reklamowy 

Marka SYLVECO zajmuje na mojej półce z kosmetykami szczególne miejsce. Dzięki Pure Beauty mam możliwość testować różne ich produkty, więc mogłam śmiało wyrobić sobie zdanie o marce i jej kosmetykach. Lubię je, a one lubią moją skórę z wzajemnością oczywiście. Tym razem na tapecie brzozowy płyn micelarny, który już od pierwszego użycia stał się moim ulubieńcem. Kosmetyk znalazłam w edycji Rose Stories.

Główne składniki aktywne brzozowego płynu micelarnego SYLVECO: 

• aloes

• ekstrakt z liści brzozy

• pantenol

• alantoina

• hydrolizowane proteiny owsa

• gliceryna

Aqua, Decyl Glucoside, Glycerin, Aloe Barbadensis Leaf Juice Powder, Betula Alba Leaf Extract, Panthenol, Allantoin, Hydrolyzed Oats, Potassium Sorbate, Sodium Benzoate, Phytic Acid, Lactic Acid, Benzyl Alcohol, Dehydroacetic Acid.

Czy wiecie jak działają micele? Są trochę jak magnes. Wyłapują ze skóry brud, kurz, resztki makijażu czy sebum i to wszystko osiada na płatku kosmetycznym, który nasączamy kosmetykiem. Większość płynów micelarnych według producentów nie wymaga spłukiwania, ale ja jestem tego zdania, że zawsze należy to robić.

Zaczynamy od demakijażu. Swój wykonuję właśnie płynem micelarnym. Później używam żelu do mycia twarzy, toniku a na końcu kremu bądź naturalnego olejku, którego obecne jestem fanką.

Ale płyn micelarny nie jest tylko do demakijażu. Używam go często również w ciągu dnia, gdy mam wolne, nie potrzeba mi makijażu, a mam ochotę odświeżyć skórę. Zmywam go później wodą i nakładam lekki krem, albo nie nakładam nic. Wszystko zależy od tego, na co mam w danej chwili ochotę.

Brzozowy płyn micelarny to delikatny kosmetyk w szczególności przeznaczony dla skóry suchej i wrażliwej, choć ja mam mieszaną i używam go z powodzeniem. Butelka 400 ml (PET) i zakrętka (PP) nadają się do recyklingu. Kosmetyk nie posiada kompozycji zapachowej ani barwników, co bardzo mi się podoba. Jeśli chodzi o oczyszczanie skóry, to jestem z tego zadowolona. Najbardziej z demakijażu oczu. Płyn z powodzeniem usuwa tusz do rzęs i brokatowe cienie, nie podrażniając powiek i skóry wokół oczu. Nie podrażnia skóry, nie wysusza, nie pozostawia tłustego filmu na skórze.

Wpis powstał w ramach współpracy z Pure Beauty. 

Czytaj więcej »

Hydra - licious Summer Set - letnia propozycja kosmetyków od Garnier i Mixa

Wpis reklamowy 

Lato, lato, lato czeka!
Jak tam Wasze wakacje? Pada? Pada? A może pada? U nas na szczęście nie pada i jest przepiękna pogoda. Już nie mogłam doczekać się powrotu ciepełka, bym mogła znowu wylegiwać się nad basenem 🏝️☀️. A teraz mam wypoczynek nad rzeką i basenami termalnymi. Niech żyją udane wakacje!

Hydra licious - Summer Set to pudełko wypełnione po brzegi propozycjami kosmetyków idealnych na lato. Wśród nich znalazłam 3 nowości oraz dwa dobrze znane mi kosmetyki, których od dłuższego czasu używam i lubię:

💚Garnier FRUCTIS HAIR FOOD aloe vera+ maska do włosów z aloesem.

♥️Mixa Urea CICA REPAIR + multifynkcyijny krem do ciała z 10 % mocznikiem.

💙Garnier hyaluron fresh & plump nawilżający sorbet do twarzy.

🧡Garnier Ambre Solaire sensitive advanced SPF 50+ mleczko ochronne do skóry wrażliwej.

🧡Garnier Ambre Solaire super UV SPF 50+ lekki krem ochronny do twarzy.

Prawda, że te kosmetyki mogłyby znaleźć się w każdej wakacyjnej walizce?

@garnierpolska @mixa_polska @purebeauty_pl

#haircare #skincare #sorbetgarnier #mixa #garnier

Garnier Ambre Solaire sensitive advanced SPF 50+ mleczko ochronne do skóry wrażliwej hipoalergiczne, cena sugerowana 52,99 zł za 175 ml

Lato, to czas, kiedy mocno eksponujemy nasze ciała, więc trzeba poświęcić skórze szczególną uwagę. Dlatego mam przyjemność pokazać Wam mleczko ochronne, chroniące skórę przed promieniowaniem UVA i UVB. Produkt posiada wysoką ochronę przeciwsłoneczną SPF 50+. Mleczko jest lekkie, szybko się wchłania, nie bieli, nie zostawia tłustego filmu na skórze. Idealne rozwiązanie jeśli chce się kosmetyki ochronny.

Garnier hyaluron fresh & plump nawilżający lekki sorbet do twarzy, cena sugerowana 32,99 zł za 85 ml

Po wielkim sukcesie sorbetu z serii VITAMIN C przyszedł czas, bo przetestować wersję nawilżającą. Ultralekka nawilżająca formuła, brak lepkiej warstwy, nic się nie klei, za to skóra jest cudownie nawilżona przez długi czas i to od pierwszego użycia. Producent zapewnia, że podczas używania sorbetu skóra będzie miała zwiększone nawilżenie, będzie bardziej jędrna, wygładzona. Ponadto będzie miała zapewnioną całodzienną kontrolę sebum. Małe opakowanie, ale zapewniam Was, że wystarczy Wam na długi czas.

Garnier Ambre Solaire super UV SPF 50+ lekki krem ochronny do twarzy, cena sugerowana 55,99 zł za 40 ml

Wysoka ochrona przeciwsłoneczna SPF 50+, lekka formuła, bez lepkiej warstwy i białych śladów na skórze? Z tym lekkim kremem wszystko możliwe. Kosmetyk zapewnia ochronę do 12 godzin, o ile skóra nie ma kontaktu z wodą w tym czasie. Kosmetyk nie jest tłusty, więc nadaje się dla osób ze skórą przetłuszczającą się. Śmiało można ten kosmetyk stosować pod makijaż, ponieważ skóra pod nim oddycha. Nie posiada substancji zapachowych.

GARNIER FRUCTIS nawilżająca maska do włosów aloe HAIR FOOD, cena sugerowana 27,99 zł za 390 ml

Kolejna z moich ulubionych masek do włosów, tym razem w odsłonie mocno nawilżającej. Maska przeznaczona jest do suchych i wymagających nawilżenia włosów oraz skóry głowy. Maska wzbogacona jest o aloes, kokos. Kosmetyk można stosować jako odżywkę, maskę do włosów lub kosmetyk bez spłukiwania. Ma przyjemny zapach i wygodne opakowanie.

MIXA SENSITIVE SKIN EXPERT UREA CICA REPAIR+ multifunkcyjny krem cena 59,99 zł za 400 ml

To jest prawdziwy pogromca suchej skóry. W składzie balsamu znajduje się mocznik i gliceryna. Te dwa składniki w wyraźny sposób poprawiają wygląd skóry i dzięki nim Twoja skóra będzie mniej szorstka i nie będzie się łuszczyć.

Krem, tak jak produkt opisany wyżej, można stosować na twarzy całego ciała, w tym twarzy. Jest lekki, szybko się wchłania i nie zostawia na skórze lepkiej warstwy.

Wpis powstał w ramach współpracy z Pure Beauty. 

Czytaj więcej »

„Mamuna" Krystian Stolarz

Jedna z najlepszych książek przeze mnie przeczytanych w 2026 roku. Połączenie kryminału z thrillerem z akcentem magicznym i ludowymi wierzeniami. W tej książce tak naprawdę nie ma żadnej magii, takiej w klasycznym znaczeniu tego słowa. Ale główny bohater nie raz nie dwa doświadczył tego, że w Nawidowie diabeł nie śpi, a zło wychodzi po ciemku, rozciągając swoje macki na zapomnianą przez Boga wieś. 

„Kto tajemnic szuka, ten diabła spotyka". Ten tekst pojawia się w tej książce aż za dużo razy. Przeraża mnie ciennogród i ludzka głupota. Od dziesięciu lat w tej zabitej dechami wsi giną dzieci. A lokalna społeczność twierdzi, że nie można wchodzić w paradę diabłu. A tym diabłem jest mamuna. Nie kto inny, jak demon ze słowiańskich wierzeń. W mitologii istnieje przekonanie, że mamuna to kobieta, która porywa dzieci i podmienia je na odmieńce. I tego demona oczywiście nie można rozgniewać. Trzeba się pogodzić ze swoim losem. Przerażające i oczywiście tragiczne w skutkach. 

A policja? Komisariat wyrzutów - nazwa mówi sama za siebie. Choć policjanci niby coś w sprawie porwań robili, to nie wyniknęło z tego nic dobrego. Aż do momentu przyjazdu do wsi nowego komendanta. Dla komisarza Bożydara Sokoła rozwiązanie tej sprawy, to jego być albo nie być. Zesłany za karę do wsi, gdzie ktoś wierzy w zabobony, ma za zadanie zrobić porządek zarówno wśród mieszkańców jak i lokalnych policjantów. To co zastaje na miejscu budzi w nim zarówno gniew jak i obawę. Ale mimo przeciwności losu, daje radę brnąć do przodu. Po woli, po malutki, ponieważ zarówno niektórzy koledzy jak i społeczna lokalność są bardzo zawiedzeni jego pojawieniem w tym zapomnianym miejscu. 

Ta książka ma 500 stron. To pół tysiąca stron wypełnionych dobrym tekstem po brzegi. Mimo tego, że komisarz Sokół momentalnie jawił mi się jako superbohater mający plus pięć punktów do żywotności, to polubiłam gościa. W realu już by ze trzy razy umarł, ale chłop wstawał, otrzepywał portki, wycierał krew z twarzy i szedł dalej. Magia literackiego pióra. Zresztą, jakby go autor zabił, to kaplica. Już nikt by tym biednym ludziom nie pomógł. 

Pomijając kwestię nieśmiertelności naszego komendanta, to książka jest świetna. Wcale nie miałam dość tego długiego śledztwa. Oczywiście rozwiązanie zagadki nie nastąpiło na samym końcu, wcześniej były sygnały i podpowiedzi, ale i tak finał jest świetny. 

Misternie uknuta intryga, zapomniana przez Boga wieś nawiedzona przez pradawnego demona, zaginione dzieci i policja rozkładająca ręce. To nie była prosta sprawa. Przyniosła komisarzowi Sokołowi wielu wrogów i dołożyła mu ogromną ilość blizn do ciała, ale było warto. A przy okazji mężczyzna dowiedział się, że nawet na takim wygwizdowie jak Nawidów można znaleźć bratnie dusze. 

Podczas czytania tej książki brałam udział w grze kryminalnej organizowanej przez wydawnictwo. Miałam akta podejrzanych i rysopis wszystkich z komisariatu wyrzutków. Akta pomogły mi zapoznać się z postaciami z tej książki ale nie zasugerowały w żaden sposób, kto może porywać dzieci. To odkryłam dopiero podczas wnikliwej analizy tej historii. 

Książka napisana jest przez policjanta i myślę, że mógł przemycić na jej stronach smaczki z policyjnych akcji. Mam tylko nadzieję, że ani on ani jego koledzy nie musieli walczyć ze słowiańskimi demonami. Trudno będzie autorowi przebić tą historię, ale mam nadzieję, że już wkrótce będę mogła przeczytać jego nowy kryminał. Dobrze mu wychodzi pisanie i bardzo mu kibicuję. 

Książkę dostałam do przeczytania od wydawcy. 

 

Czytaj więcej »